Vor vor vor

Allir árstímar eru skemmtilegir fyrir minn smekk. Á haustinn hefur rómantíkin völd, þá fer fólk að kveikja ljósin aftur og kertaljósin sem setja svo róandi svip á allt. Þá er uppskeran, ber og ávextir og grænmeti og undirbúningur fyrir veturinn. Slátur og svo framvegis. Veturinn hefur jólin. Jólin sem gera það mögulegt að þrauka langa, dimma, kalda vetrardaga. Jól okkar norrænna manna sem fagna því að jörðin hefur sig aftur í átt til sólar fyrir okkur á norðurhvelinu. Vorið er síðan það allra mest spennandi. Það er endalaus tilhlökkun sem kviknar við það að sólin hækkar og hækkar á lofti fyrst hægt en síðan hraðar og hraðar og birtan tekur völdin. Gróðurinn tekur við sér og mannfólkið kíkir eftir því hvort þessi eða hin plantan komi nú ekki örugglega upp, hvort hún hafi ekki lifað þetta af. Síðan er það sáning fræja og ótrúin á að þetta verði nú eitthvað, klipping trjáa og runna, útivera. Já vorið er yndislegt, svo yndislegt.
Þórbergur Þórðarson sagði að skammdeginu lyki þann 10. mars, við ættum að gera þann dag að hátíðisdegi. Ég ætla að gera þann dag að hátíðisdegi í framtíðinni. Baka pönnukökur eins og þeir gera fyrir vestan og norðan þegar sólin sést í fyrsta sinn á vorin. Já, vorið er yndislegt.

Framhald..

Nú er verulega gengið á te forðann minn, sem ég týndi s.l. sumar. Ég sé að ég verð að vera aðeins duglegri en í fyrra og nú veit ég betur hvað ég vil og hvar ég næ í það. Svona gengur það, maður byrjar á einhverju, kann það ekki en ef maður heldur áfram að þreifa fyrir sér, þá kemur þekking og hlutirnir ganga betur.
Mikið hlakka ég til vorsins og í næstu viku byrja ég að kíkja á tréin. Þarf að útvega mér langar klippur, ef einhver veit hvar maður fær svoleiðis (lánað eða keypt), þá endilega láta mig vita.

Ilmur af vori!

Veðurblíðan hefur sérstök áhrif á fólk þessa dagana. Þessi endalausa blíða gerir það að verkum að mig er farið að klæja í fingurna eftir vorverkunum. Birtan sem er nú 2 tímum lengur en um áramótin hefur líka sín áhrif. Nú er að renna tími trjáklippinga og þar þarf ég nú heldur betur að taka til hendinni. Ég þarf að skera verulega niður lerkið fyrir norðan hús, en garðyrkjufræðingur sagði að það gæti losað mig við óværu sem hefur gert lerkinu lífið leitt. Síðan eru það öll hin trén, einnig þarf ég að rífa upp með rótum þessar gljávíðisplöntur sem eftir eru og ekki hafa náð að jafna sig á sveppasýkingu. Nú eru komin hátt í 10 ár síðan þessar plöntur sýktust og sama hvað ég hef reynt þær verða bara ljótari og ljótari. Svo nú verður þeim fórnað.
Ég fékk frábæra gjöf frá bróður mínum í afmælisgjöf, gjafakort í garðyrkjustöð. Svo nú er ég að velta þessu fyrir mér fram og til baka, hvað á ég að fá mér. Garðurinn er nógu stór svo það verður spennandi að velja eitthverja fína plöntu.
Ég er einnig farin að undirbúa (í huganum) forsáningu matjurta, blóma og svo kryddjurta. Það þarf að huga að góðum stað til að koma þessu til, þar þarf að vera bjart og aðgengilegt. Hefði alveg viljað vera komin með gróðurhús, ha ha ha, mikið vill meira!
Nú er verulega gengið á teforðann minn, sem ég týndi í hinni g

Árið 2010

Árið 2010 komið og ég sem trúði því ekki sem barn að ég ætti eftir að lifa aldamótin. Árið 2000 var í slíkri órafjalægð að það var erfitt að ímynda sér að maður ætti eftir að upplifa það. Þá töluðum við vinkonurnar um hvernig heimurinn yrði árið 2000, það var mikið tækniundur sem við sáum fyrir okkur. Allt átti að vera hægt og maður átti að geta flogið svona sí svona, án flugvélar.
En nú er 2010 komið og enn lifi ég og tæknin ekkert svo ofsalega mikið framar en þegar ég var barn. Mest eru það tölvurnar, þær sá maður ekki fyrir og netið og farsímarnir. En lífið heldur áfram og nú erum við Bjarney dóttir mín farnar að setja okkur í stellingar fyrir hjólaferð í júli eitthvað um Vestfirðina.
Verkefnið er að ákveða dagsetningar og finna gististað þaðan sem við getum tekið hjólatúra út frá. Ég held það verði ævintýri að hjóla á þessu fallega svæði og ég held að þar geti verið kyrrð sem ekki verður upplifuð á mörgum öðrum stöðum.
Við Bjarney erum að vona að einhverjir fleiri hafi áhuga, nennu og getu til að slást í för með okkur, sumir til að hjóla með í lengri eða skemmri tíma, aðrir til að sjá hvernig gengur og vera með okkur á gististað og einhverjir til að kippa trússi með sér fyrir okkur.
Eitt er víst, þetta verður gaman.

Ótrúlegt veður undanfarið hefur gert það að verkum að jólaskapið bíður örlítið lengur. Ég gæti alveg hugsað mér snjó til að fá meiri jólatilfinningu. En það er nú alveg nægur tími enn. Ég er þessa dagana að taka gestaherbergið í gegn, pússa, spartla og mála gluggann, hvítta panelinn, mála ofninn og síðan að kaupa parkett og leggja. Herbergið verður mikið breytt eftir þetta þar sem panellinn var farin að dökkna mikið. Það verður munur fyrir dönsku fjölskylduna að gista þarna yfir áramótin.
Nóvember, einn enn afmælismánuðurinn er senn að líða og bara 3 afmæli eftir. Það er auðvitað gaman að hittast í afmælisveislum hvert hjá öðru, en það er svo skrýtið með þessa fjölskyldu mína að fæðingar hafa raðast á nokkra mánuði, en síðan koma aðrir mánuðir þar sem engin á afmæli, þannig eru 6 afmæli í ágúst, 7 í september og 5 í nóvember. En þetta er nú allt ánægjulegt og gott.
Vegna þessa yndislega veðurs þá auðvitað verður veturinn miklu styttri, ef hægt er að segja svo. Það er miklu léttara þegar veðrið er svona blítt. Samt hefur mér alltaf þótt gaman að fá stórbyl og óveður, mér finnst gaman að klæða mig út og ganga í stórhríð og blindbyl, en slíkt veður kemur varla orðið meir.
En þetta er ágætt.

Ilmur af jólum

Ég veit að enn er langt til jóla, nóvember rétt að byrja, en nú þarf ég að fara að baka írsku jólakökuna mína og þegar fer að dimma svona mikið þá kemst ég ósjálfrátt í jólaskap. Ég ætla að fara að finna seríur og setja í gluggana. Það er svo notalegt í öllu myrkrinu.
Nú hef ég skipulagt smá jólahlaðborð með afkomendum mínum og hlakka verulega til þess. Við ætlum að borða góðan mat og síðan ætlum við að prófa að skera út í laufabrauð og steikja. Þetta verður reglulega skemmtilegt.
Í ár verðum við heima á jólunum og síðan koma danirnir okkar milli jóla og nýjárs og verða yfir áramótin. Það er ávallt sérstakt að fá að hafa alla fjölskylduna saman, þar sem einn meðlimurinn er búsettur í útlöndum, er það sérstakt þegar við náum öllum saman og það líkar mér mjög vel. Ég er svo einstaklega heppin í þessu lífi að eiga svo einstök börn og afkomendur þeirra og makar ekki verri.

Á ferð um landið bláa

Við erum komin heim eftir yndislega 10 daga ferð um landið með "nýja" tjaldvagninn okkar. Ferðin var hreint dásamleg, næstum alltaf gott veður og fegurð þessa lands er mikil, það eitt er vist. Við vorum að mestu á norður og austurlandi, skoðuðum marga eftirminnilega staði, bæði söfn og svo bara landið sjálft.
Ég er nokkuð hugsi yfir tjaldstæðunum þó, það kostar mismikið að nota þau, frá því að kosta ekkert á minni stöðunum, þar sem ágæt aðstaða er samt, klósett og vaskar, rennandi vatn (kalt) og uppí 900 kr fyrir manninn þar sem það var dýrast. Þetta var á Egilsstöðum, en þar fannst mér aðstaðan verst. Tjaldsvæðið sjálft er afleitt, allt í þúfum, blautt (enginn rigning) og subbulegt og óhirt, bæði svæðið sjálft sem og borð og bekkir. Annað uppá teningunum bæði á Höfn sem og á Krikjubæjarklaustri, en þar er allt til mikillar fyrirmyndar. Ágætt á Vopnafirði og einnig á Djúpavogi.
Það sem hafið mikil áhrif á mig var setning sem ég las og höfð er eftir Gunnari Gunnarssyni. Við komum við á Skriðuklaustri sem er safn um Gunnar. Á einum veggnum hafði verið komið fyrir brotum úr bókum hans og þar var þessi gullvæga setning, sem ég hef oft verið að reyna að setja fram í mörgum orðum. Því miður get ég ekki haft setninguna eftir orðrétt, því ég skrifaði hana ekki upp, en hún hljómar eitthvað svona; " enginn íslendingur getur verið fjarri hvíta landinu án þess að bíða af því skaða á sálinni". Eitthvað svona hljómaði þessi setning, en ég hef oft verið að reyna að lýsa því hvað mér finnst útrásarvíkingarnir hafa fengið makleg málagjöld, sem er útlegðin frá landinu sínu. Ég held að það sé þyngsta refsing sem íslendingur getur fengið!